رقصنده    با    باد

اول و اخر بودن یعنی اول و آخری نیست ،آغازی نیست که پایانی داشته باشد ،آمدنی نیست که رفتنی باشد ،وقتی که بیانی نباشد ،تفاوتی نیست ،تفاوت که نباشد ،سکوت است .در سکوت ،صدا و فریاد نیست و انکه سکوت و فریاد است ،نه سکوت است و نه فریاد .اندوه و شاد بودن یعنی نه اندوه است و نه شادی ،هستی در نیستی چشم باز می کند و چشم می بندد پس چشمی نیست ،؛هستی نیست .و نیستی هست.و هست و نیست از میان چون رود ..حقیقت است که حقیقت است .
رضا10/24