رقصنده    با    باد

هر چیزی در جایگاه خود خیر مطلق است .احساس ،عاطفه ،غریزه ،جسم ،معنا ،و...همه وهمه چیز در جایگاه حقیقی خود لازم و خیر است .اگر چیزی را در جایگاه خود نمی یابیم ،شاید خود ما در جایگاه حقیقی خود نباشیم و شاید باشیم و آنچیز در جایگاه حقیقی خوئ نباشد .همه ی اینها الزام می کند ،که جایگاه حقیقی هر چیزی را بدانیم .راه ساده این است ،که هر آنچه که ناماندگار است ،در خدمت ماست ،پس اگر ما در خدمت آنان باشیم، در جایگاه خود قرار نگرفته اند.ایا ما اسیر احساسات و غرایز و افکار و..هستیم یا انها ابزاری در خدمت عمل ما؟

رضا9/26