رقصنده    با    باد

زیبایی ،محصول تطابق گفتار و رفتار با خویشتن حقبقی است ‌و خویشتن ما بصورت سرشت و ذاتی در هتگام بخشیدن ،رضایت کسب کرده و مسرور می شود و از آنچه که هست ،به خود می بالد .بخشندگی ،نشانه ی متمول بودن است .بدین معنا که ما چنان از خزانه ی آن لبریزیم که به راحتی می بخشیم .بخشش،حرکتی از درون به بیرون است و همواره حرکاتی که از درون به بیرون است باعث شکوفایی و نمایان شدن فردیت منحصر به فرد انسان می شود .و این درست همان نیروی عشق است که جون از درون به برون جاری شود ،لحظه های آدمی و نفسها و ضربان قلبش نیز حتی ،ارزشمند شود و گرانبها .اصلا تمام زندگی ،فراهم اوردن بسترهای لازم برای این لحطه ی عاشقی است.
رضا۹/۲۳