رقصنده    با    باد

اشوب و تشویش و نا ارامی ،فاصله ی بین انی است ،که هستبم ،و آنی که دوست داریم، باشیم ،اما این فاصله را پایانی نیست ،زیرا ادمی همواره در تقلای دست یافتن به مراتب والا تر و بهتر، بر اساس آگاهی و معیار آن موقعیت است .اما خودی هست، که خویشتن حقیقی ماست .موجودیتی که اندازه  و مقدر ان ،جهانی است که خلق میکند .اگر رفتار و گفتار و کردار ما در جهت نمایان ساختن این من حقیقی ،باشد ،آدمی همواره در اشتیاق و ارامش است .
رضا۹/۲۰