رقصنده    با    باد

عشق..طلب است .‌نه طلب برای تصاحب کردن..طلب برای بخشیدن ..نثار کردن و یافتن چیزی که هویت ادمی را معنا باشد و هویت ما ،بخشیدن است .عشق ،اشتیاق است هر چه اشتیاق بخشش و نثار کردن فزونتر ،عشق عمیق تر و استوارتر .انکه عشق را در تصاحب می یابد ،در طاب خودشیفتگی و خود خواهی است و خود خواهی را به عاشقی راه نیست ..عشق است که از عاشق ایینه ای می سازد تا تصویر گر معشوق باشد و با لبخند او شاد و با اندوه او در اندوه و به تلاش برای رفع ان ،عشق است که شادی و ارامش عاشق را پیوند می زند به لبخند لبان معشوق و ارامش نگاه او....و این از خود به بیرون رفتن است و چون گامی از خود به بیرون شویم..به حقیقت رسیده ایم.
رضا۸/۲۸