رقصنده    با    باد

گاهی چنان غرق دعا می شویم که انکار مشق شب برای خداوند می نویسبم، و دفتر کار روزانه او را تکمیل می کنیم .به کی چه بدهد ..از کی چه بستاند ‌‌کی را و گونه شفا بدهد و....اگر اتفاقی که منطور ماست رخ ندهد یا کافر می شویم یا هزار دلیل می تراشیم که اعمال ما درست نبوده است و...همواره فراموش می کنیم که خداوند به ما عقل عطا نمود تا با حل مشکلات خود ،عقلاتیت را پرورش داده و با حفط مسیولیت پدیری ،پاسخگوی انتخاب خود باشیم ..فراموش می کنیم دعا ..یعنی هم راستایی اندیشه و گفتار و اعمال با حقیفتی که با خواندن دکر او به یاد میاوریم ،معنایی که ما را از ان پرداخته و ساخته است.فراموش میکنیم که دعا،ایمان است و ایمان یعنی هویدایی نیروی درون و تبدیل خواست به توانستن ،همان قدرت درونی که از راه ایمان خود را هویدا می کند
رضا ۸/۲۸