درمانگری سنتی بر زنده سازی خاطرات گذشته و تحلیل آن متمرکز است و بر روی گناه حاصل از خطاهایی که موجب یک رخداد ناگوار شده است اصرار دارد اما روانشناسی وجودی بر روی آینده تاکید داشته و گناه را حاصل عدم انتخاب های جدید می داند.فرد تا در حال اصرار و پافشاری بر رفتار و اندیشه ی گذشته است ،امید هیچ بهبودی نیست.و تا زمانی که خود را به خاطر انتخاب های گذشته و رخدادهای قبل نبخشد نمی تواند در اکنون حضوری اگاهانه داشته باشد.
رضا4/30
پنجشنبه سی و یکم تیر ۱۴۰۰ | 0:23
