معنویت از معنا گرایی میاید و معنا یعنی ریشه ،آنچیزی که با حواس قابل مشاهده و شناخت نیست ،اما از راه تعقل و تفکر قابل فهم است .معنا ،ریشه ی تمام موجودات است ،از ظاهر به درون سفر کردن از تفاوتها به اشتراک راه یافتن ،اما وقتی که در مسیر معنوی قدم می گذاریم گمان می کنیم که باید در عالم رویا و یا در هنگام مراقبه دریافت هایی داشته باشیم. گویی معنویت یعنی خواب های معنوی، دریافت در هنگام مراقبه، دیدن هاله انسان ها، با خبر شدن از غیب و آینده و ... این برداشت کاملا اشتباه است. انسان معنوی یعنی: آگاه بودن به احوال خود، آگاه بودن به آنچه در پیرامونت می گذرد، آگاه بودن به آنچه برایت اتفاق می افتد و آگاه بودن به حضور خداوند در تو.معنویت به ما میاموزد که هوشیارانه در لحظه باشیم و از تفاوتها به پراکندگی نرسیم ،به دنبال اثبات و ادعا نباشیم ،به دنبال کینه و قضاوت نباشیم ..معنویت به ما میاموزد، که در صلح با خویش باشیم و در صلح با افرینش و این یعنی مهربان بودن ..چنان اکنده از مهر گشتند ،که جز مهربانی نتوانیم .و مهربانی یعنی به هیچ عنوان در تلاش آزردن موجودی نباشیم چه با نگاه..چه با زبان ..چه با عمل
رضا10/27
