رفتار تمام موجودات قابل پیش بینی است ،قدرت آنها قابل اندازه گیری است،رفتارهایشان قابل محاسیه است ،مگر انسان که که بواسطه ی انتخاب حاصل از علم و دانش و یقین اش ،رفتارها و اعمالش قابل محاسبه و پیش بینی نیست .پس انسان تنها موجودی است که در راستای محور زمان رفتارهای یکسان ندارد، بلکه بواسطه ی اندیشه و آگاهی که ماهیت آنها در فراسوی ماده است عمل میکند و بالطبع اعمال و رفتار او در زمان و وابسته به زمان نیست.پس ماهیت انسان بواسطه ی غیر قابل پیش بینی بودن ،تکراری و در زمان نیست.پس انسان موجوی نیست که در زمان به تغییر باشد و نیست گردد و او همواره بر زمان و زمان ابزاری در خدمت اوست .شخصیت انسان به عنوان ظهور و بیان او از مشاهده و درک خویشتن اش همواره در تغییر است و این تغییر یعنی حیات و زنده بودن انسان، دستخوش تغییرات زمان نیست بلکه آن تغییرات آگاهی، به زمان های رخ دادن و جاری گشتن اش ،معنا میدهد.
علم بی عمل و عمل بی علم هر دو از نشانه های اسارت انسان در شیفتگی ومجذوبیت به شخصیت متغییر اوست .و خود را مبنای جهان دانستن در حالیکه علم انسان همچون نوری در خدمت اوست جهت کشف محاسبات و فهم حرکت و تغییرات جهان .و این علم در ذات خود دچار تغییر و عدم قطعیت است.تنها پیش بینی بر اساس مفروضات و شرایط یکسان جاری است.علم بی عمل به معنای دانستن و عمل نکردن به دانسته هاست و عمل بی علم به معنای تکرار و تقلید رفتاری است بدون آنکه در آن آگاهی و فهم قرار گرفته باشیم و بی شک اینگونه رفتار در مقام انسانی که اساس موجودیت اش بر روی اندیشیدن و تعقل و آگاهی است، نیست.انسان های خود شیفته بواسطه ی جهل ناشی از عمل بی علم و علم بی عمل همواره خود را میزانی برای سنجیدن اعمال و رفتار دیگران تصور میکنند و بر اساس معیارهای خود دیگران را به خوب و بد تقسیم مینمایند.
رضا7/21
