رقصنده    با    باد

تفکر و اندیشیدن هر انسانی ،یا ظرف شناخت و آگاهی هر انسانی ،یک محدود است ،پرسش این است که انسان محدود در قدر و اندازه ای که به وسعت درک و اندیشیدن خود اوست ،چگونه می تواند نامحدود را بشناسد ؟پاسخ این است که انسان اصلا محدوده ای از یک نامحدود است و به زبان دیگر ،انسان خودش ،بیان نامحدود و راه شناختن نامحدود است .و این ظرف و قدر مشخص اوست که سهم و تکلیف او ،از خدایی بودن و رب بودن است .این همان ان الحق است که قدر و حدود هر آدمی در حقیقت خود حق است اگر چه که رفتار و شخصیت او می تواند بواسطه ی جهل او ،منطبق بر این خود نبوده و چهره ای نادرست از خود ،درست او را ،به نمایش بگذارد.می توان چنین بیان کرد که انسان ،مثل تمام موجودات بیان الهی است و جهانی که او خلق می کند بواسطه ی رفتار و اعمالش می تواند ،بیان خود حقیقی او یا نا خود او باشد که در هر صورت خود او ،ساکن آن جهان است .
رضا12/19