زمان و مکان ،محدودیتی برای حضور ما ،در روی زمین است .از سویی دیگر، زمان و مکان ،تنها بستر لازم و ضروری ،جهت خلق و افرینش و حضور ،در روی زمین است .مثل عاشقی می مانیم ،که در دلش بی نهایت مهر و محبت و اشتیاق ،در طغیان است ،و ناگزیر او ،در خلق شعر و اوا و نقش و بیانی است ،که همان محدودیت ابراز احساس اوست.
رضا10/25
یکشنبه بیست و پنجم دی ۱۴۰۱ | 16:22
