رقصنده    با    باد

هدف از زندگی و خلقت ما انسانها ،این است که خودمان را ،با ابزار عقل شناخته و این شناخت را در عمل و رفتار ،هویدا سازیم .لازم است دانیم عقل ،محدود ساز است و نامحدویت خویش حقیقی ما را در هر بار رجوع به خویشتن به محدوده ای قابل فهم تبدیل میکند، همچون ظرفی که در اقیانوس زده و از آب آن لبریز می کنیم.، عقل به گنجایش ظرفیت خود ،فهمی از خویشتن را برداشت کرده و سپس به آن فهم ،عمل و رفتارمی کند. و هنگامی که این عمل کردن به قهم موجود در ظرف عقل ، به ادراک تبدیل شود،باز جرعه ای دیگر با ظرف عقل و فهمی دیگر .این عمل با مراقبه و سفر به خود ممکن میشود،و مثال ان فردی است که بر روی چاه ایستاده و سطل خود با ریسمان به داخل چاه انداخته و از آب آنجا لبریز نموده و از آن آب به آبیاری باغچه ی خود جهت رویاندن دانه ها و بذرها ،استفاده می کند.

رضا5/28