گاهی سکوت بدین معناست ،که درک معنایی که داشته ایم در ظرف کلمات ،نمی گنجد و باید خود فرد، آنرا تجربه کرده و متناسب با فهم خود ،درکی از آن را داشته باشد.گاهی سکوت بدین معناست که گفتن و ناگفتن یکسان باشد و اثری بر مخاطب نداشته و یا اصلا فضای تفکری او متفاوت است .گاهی سکوت یعنی هراس از بازگو نمودن فهم و درکی که چون بازگو نمایند به جنون و دیوانگی و ...محکوم کرده و انچه که در بیان ان ،سکوت می کنیم در واقع ،بر خلاف باور غالب جامعه است .که اغلب انان که به نوشیدن جرعه های معرفت سرمست می شوند، از بیان درک و فهم خود در هراس هستند .
رضا1/30
دوشنبه سی ام فروردین ۱۴۰۰ | 20:16